το δώρο της lemon

Τόσο κλάμα, τόσο…μας ένωσες με το κλάμα καλή μου. Μην τρομάζεις όμως, περίμενε… όχι κλάμα πόνου, αλλά χαράς… Δεν ήξερα, αλήθεια στο λέω, δεν ήξερα ότι οι άνθρωποι δίπλα μας μπορεί να έχουν τόση ανθρωπιά μέσα τους, δεν το φανταζόμουνα.
Ήρθες εσύ και το φανέρωσες, με τον δικό σου Γολγοθά.
Όλοι μια αγκαλιά είμαστε, το βλέπεις?

Γιατί είναι δύσκολο η καρδιά μας να αντέξει τόση αγάπη, και ξεχειλίζει…
Διαβάζω τα ήδη έτοιμα ποστς, και κλαίω. Εσύ, εσύ καλή μου την προκάλεσες όλη αυτή την αγάπη, εσύ. Και θα την πάρεις πίσω, δεν μπορεί, θα την πάρεις.

Θέλω να τη γνωρίσω κάποτε τη μικρούλα σου, και κι ας μην έχω τι να της πω, κι ας μην μπορώ να της περιγράψω με λόγια ανθρώπινα τι γονείς (ναι, δύο γονείς, σφιχτοδεμένους) έχει.