Το δώρο του kyriaz

Δεν είχα κάτι πιο ….ποιητικό να σου στείλω, απ' το συναπάντημα της κόρης μου με το φως του ήλιου...

Φαντάσου καλή μου φίλη, κάποτε στο μέλλον, οι κόρες μας να συναντηθούν, να πιουν ένα καφεδάκι μαζί και να κουβεντιάσουν όλα αυτά που συνέβαιναν…τότε,δηλαδή τώρα, και να «δουλεύουν» τους γονείς τους για τις ατελείωτες ώρες που αφιέρωναν στη μπλογκόσφαιρα, ενώ αυτές θα θέλουν απλώς να σκορπίσουν το άρωμα της νιότης τους στην ατμόσφαιρα, μέχρι να 'ρθουν να μας συναντήσουν και να μας δώσουν ένα γλυκό φιλί στα γκρίζα μαλλιά μας, λίγο πριν πέσουμε να κοιμηθούμε…
Κι όλα αυτά που γράφω δεν είναι ένα παραμύθι,ούτε ένας ακόμη…αρχαιοελληνικός μύθος που κατέβασε η κούτρα μου…Είναι το μέλλον που μας υπόσχεται το παρόν,δροσίζοντας τα πόδια του στις εκβολές του παρελθόντος…
ΤΟ ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟ-δε συμφωνείς;

Και…για να μην ξεχνάμε και τον έμμετρο λόγο: κάτι που έγραψα παλιά για τη δική μου κόρη, ΑΦΙΕΡΩΜΕΝΟ τώρα στη δική σου:

Ζήλεψε ο ήλιος τις ζεστές κουβέρτες σου
και χώνεται μαζί σου από κάτω.
«Μαμά», «μπαμπά»: οι πρωινές κουβέντες σου-
το πρώτο βλέμμα σου, έξω, σ' ένα γάτο.

Παιχνίδια το δωμάτιο γεμάτο-
φοβάσαι τα καμώματα του Μπουσουλίτσα.
Φτιάχνει η μαμά ένα αβγό μελάτο,
ψωμάκι κόβει και σου δίνει μια μπουκίτσα…

Κάτι κρατάς-κλείνεις τα δάχτυλα γροθίτσα.
Κανέναν δε θ' αφήσω να στο πάρει!
Όλο κοιτάς τον κόσμο από μιαν ακρίτσα…

Θα 'ρθει ο καιρός που μ' ένα παλικάρι
θα φύγεις και θα φύγει κι η ζωή μας.
Πρώτη εσύ και τελευταία αναπνοή μας…

(Ειδικά για τη μητέρα , ποιος δεν ξέρει πως το παιδί της είναι...


όλος ο κόσμος.... )

Να είστε πάντα καλά….