Το δώρο του Heinz

Υπάρχουν λογιώ-λογιώ άνθρωποι και λογιώ-λογιώ αξίες.

Και συχνά, ζούμε μια ζωή φασματική, σα να τη ζει κάποιος άλλος. Κάνουμε, χωρίς νόημα. Και μετά ξανακάνουμε και φτιάχνουμε ένα κύκλο. Κι εθιζόμαστε, σαν τους εξαρτημένους. Και δεν θέλουμε να βγούμε από τον κύκλο.

Δεν ήτανε πάντα έτσι βέβαια. Όταν είμασταν μικροί, όλα ήταν νέα. Τα βιώναμε αχόρταγα και προσπαθούσαμε να τα χωρέσουμε σ' ένα μεγάλο νόημα: το Νοήμα της Ζωής.

Κι οι μέρες ήτανε τεράστιες. Ένας μήνας η κάθε μέρα. Ο χρόνος πλάταινε για να χωρέσει όλα τα νέα νοήματα.

Κάποια στιγμή, σταματήσαμε να ψάχνουμε για το Nόημα. Άλλος γιατί νόμιζε ότι το βρήκε κι άλλος, γιατί απλώς βαρέθηκε: βούτηξε ένα έτοιμο, από το ράφι και το φόρεσε. Κι αν δεν ερχόταν στα μέτρα του, φρόντισε μόνος του να παραμορφωθεί έτσι, που να του έρθει κουτί.

Αλλά τότε οι μέρες μίκρυναν. Ο χρόνος άρχισε να τρέχει. Κι εμείς, που παλιά τον είχαμε του χεριού μας, και τον τραβάγαμε να ξεχειλώσει όσο θέλαμε, βρεθήκαμε λαχανιασμένοι να τρέχουμε πίσω του.

Το νόημά μας, έτρεχε πίσω μας όταν είμασταν παιδιά. Και σταματάγαμε - κι ο χρόνος πάγωνε - και του γνέφαμε "έλα, έλα". Μα κάποια στιγμή, βρεθήκαμε πίσω από ένα νόημα άλλο, ξένο. Που τρέχει γρήγορα κι εμείς, βρεθήκαμε λαχανιασμένοι να τρέχουμε πίσω του.

Αν είσαι τυχερός, ο κύκλος σπάει. Έρχεται κάτι που κομματιάζει αυτόν τον μηχανικό λαγό που τρέχει μπροστά σου. Και γονατίζεις λαχανιασμένος. Και ρίχνεις μια ματιά πίσω σου, μακρυά, και ξεχωρίζεις εκείνο το παιδικό νόημα να τρέχει ακόμα να σε φτάσει.
Και, πιο κοντά σου, ένα παιδί που γυρνάει και του γνέφει "έλα, έλα!". Και πιάνεις το χέρι του παιδιού, και παγώνετε ξανά μαζί το χρόνο.

Παράγραφε, εσύ κι όλη σου η οικογένεια, νάστε πάντα καλά και να παγώνετε όλοι μαζί το χρόνο.